Pappa fietste in recordtempo naar huis en probeerde ondertussen mamma te pakken te krijgen, maar die zat in een overleg en was dus slecht bereikbaar, dus pappa nog meer in de stress (je kent het wel).
Mamma werd rond half 5 uit het overleg geplukt door een collega en schrok natuurlijk ook wel een beetje toen ze het hoorde, maar aan de andere kant: bij Marrit kijk je er ook niet helemaal vreemd van op.
Mamma belde pappa en reed daarna snel naar de huisarts toe, waar Marrit samen met een leidster en Jesper net bij de dokter binnen waren geroepen (ze hadden een uur zitten wachten op een beschikbare dokter!).
Gelukkig leek het allemaal mee te vallen. De nagel van de grote teen bungelde eraan en werd er afgeknipt door de dokter, maar de teen was niet gebroken. De teen werd netjes ingepakt en daarna konden we weer naar de bso om de spullen op te halen.
Daar aangekomen was Marrit niet van plan om in de auto te wachten, nee hoor, ze kon best lopen op haar hak, want dat had ze ook gedaan toen ze met Fernanda naar de dokter was gegaan. Onze bikkel liep er dus gewoon mee weg. Ook thuis deed Marrit gewoon haar ding, ondanks ons advies om eens rustig te gaan zitten met haar teen omhoog. Eigenlijk zagen wij de bui al hangen, hier zou ze vannacht wel eens flink last van kunnen krijgen, maar het viel allemaal mee. Marrit sliep als een roosje!
Woensdags gingen we voor de zekerheid nog even bij de dokter langs ter controle. De wond zag er netjes uit en ook werd nog een keertje extra gechecked of de teen niet gebroken was. Gelukkig bleek dit echt niet het geval te zijn. Marrit heeft dus veel geluk gehad!
Direct werd er ook gevraagd of ze het weekend wel mocht zwemmen. Wij hadden namelijk familiedag en Marrit wilde dan graag zwemmen. Dit mocht van de dokter als alles er netjes uit bleef zien.
En zaterdags zag de wond er gelukkig heel netjes uit en was hij ook al mooi ingedroogd.
De 1e paar dagen liep Marrit met een sok van Jesper en badslippers van pappa aan, maar in het weekend kon ze haar eigen crocs al weer dragen. Gewone schoenen zaten nog wel een beetje strak, dus de paardrijles moest wel een weekje overgeslagen worden. Ondertussen heeft Marrit helemaal geen last meer en begint de nagel zelfs al weer een beetje aan te groeien.
| Netjes ingepakt door de dokter |
| De 1e dagen zag het er nog niet zo mooi uit |
| De nagel |
| En zo zag het er 4 dagen later uit |